TOPNYONG THAILAND

[OS]Sorry x Apologize

Pairing : TEMP x G

Author : AMPZ

Rate :  PG-15

Warning:YAOI [BOY x BOY]

Talk : ฟิคเรื่องนี้แต่งอิงกับงาน BIG SHOW 2010  IN 3D PREMIERE ที่ผ่านมานิดหน่อยนะคะ ย้ำว่านิดหน่อย จะคอมเม้นอะไรก็ฉุกคิดนิดนึงว่ามันแค่อิง และเป็นเรื่องสมมุติขึ้นมาเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องจริงแต่อย่างใด อารมณ์ไรท์เตอร์ตอนนั้นนอยด์จริงๆเมื่อได้เห็นภาพบาดตาบาดใจ แต่ตอนนี้ดีขึ้นมาแล้วหลังจาก Pref Inkikayo และ MV BABY GOODNIGHT ออก เอาเป็นว่า *enjoy reading นะคะ ^^ 

.

.

.

.

.
.

การแถลงงาน BIG SHOW 2010 IN 3D PREMIERE เสร็จสิ้นลงแล้ว แต่บางเรื่องยังไม่เสร็จสิ้นเมื่อคนตัวเล็กที่ปั้นปึ่งใส่เขาตั้งแต่เดินลงเวที ไม่พูด ไม่คุย กับเขาเลยและเมื่อเป็นเช่นนั้น ซึงฮยอนก็ต้องคุยกับคนตัวเล็กให้รู้เรื่องและเมื่อได้อยู่กันสองต่อสองเขาก็เอ่ยเรียกจียงทันที

“จียง”เสียงทุ้มเอ่ยเรียกร่างบางตรงหน้าที่กำลังยืนหันหลังให้

“...”

“จียง”ส่งเสียงเรียกเป็นครั้งที่สอง

“...”

“นี่จียง โกรธอะไรกัน ?”ถามด้วยความไม่เข้าใจ

“...”

“ถ้ายังไม่ตอบชั้นก็จะไปแล้วนะ!”น้ำเสียงเสียงเริ่มเจือไปด้วยความโกรธเคือง

“นายทำแบบนั้นได้ยังไง”ก้มหน้าไม่สบตา เอ่ยถามออกมาแผ่วเบา

“แบบไหน ?”แม้จะเอ่ยถามด้วยเสียงเบา แต่ซึงฮยอนยังคงได้ยินและถามด้วยเสียงใสซื่อเหมือนทองไม่รู้ร้อน

“ก็ที่นายทำแบบนั้นกับแดซองไงล่ะ !!!!!!”ในที่สุดทุกอย่างก็ระเบิดออกมา

“...”

“เราเคยตกลงกันไว้ว่ายังไง !! นายลืมแล้วใช่มั้ย !! ชั้นไม่ทำนายก็ไม่ทำ !!”เสียงแหลมยังคงตวาดอย่างเหลืออด

“จะ..”

“แล้วครั้งนี้ ชั้นไปทำอะไรให้ !!นายถึงทำแบบนั้น !! ” คำพูดยังคงพรั่งพรูออกมาไม่ขาดราวกับอัดอั้นมานาน

“จะ..”

“นายขอให้ชั้นไม่ไปอะไรกับซึงรี ชั้นก็ทำ แล้วนี่มันอะไร !! ใจร้ายเกินไปมั้ยชเวซึงฮยอน !!!!”

“...”

“ออกสื่อ ออกสื่อทุกทาง หัวใจนายทำด้วยอะไรคิดว่าชั้นไม่รู้สึกเจ็บหรือไง !! ทั้งๆที่ก็สัญญากันแล้วแท้ๆฮึกก”เสียงเล็กเปล่งเสียงตะโกนจนสุดตัว หยาดน้ำใสเริ่มร่วงหล่นจากดวงตาคู่สวยเมื่อความอัดอั้นมันมาถึงขีดสุด

“จะ..จี..”เสียงทุ้มพยายามเรียกร่างบางที่อยู่ตรงหน้าไหล่บางๆนั่นกำลังสั่นเทา

“บ้าเอ้ย !! ทำไมชั้นต้องมาเสียน้ำตาให้กับเรื่องแบบนี้ด้วยวะ !! แม่งเอ้ย !!”เสียงแหบหวานยังคงเหวี่ยงวีนด้วยอารมณ์โมโหมือเล็กยังคงปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย โดยไม่สนใจความพยายามที่จะเอื้อนเอ่ยอะไรบางอย่างของร่างสูง

“จียง ! ฟังชั้นบ้าง !”ในที่สุดซึงฮยอนก็เป็นฝ่ายทนไม่ได้บ้างเสียงทุ้มตวาดออกไป ก่อนจะจับแขนเล็กของจียงเอาไว้ด้วยสองมือใหญ่

“อะไร !? จะแก้ตัวอะไร นายคิดอะไรอยู่ถึงทำแบบนั้น  !! หรือไม่เคยคิดเลย !! โธ่เว้ย !!ปล่อยสิวะ!!”จียงยังคงเลือกที่จะตวาดใส่ร่างสูงตรงหน้ายาวเหยียด พร้อมกับดิ้นทั้งที่มือแกร่งที่ยังคงจับแขนของเขาเอาไว้

“จียง..ชั้นอธิบายได้นะ ! ฟังบ้างสิ เชื่อใจกันบ้าง !!”ซึงฮยอนก็พูดออกไปด้วยความโมโหเช่นกัน

“...ฮึก..ฮึก”ยังคงมีเพียงเสียงสะอื้นที่ส่งผ่านมาให้คนตัวสูงได้ฟังแต่เพียงแค่นั้น หัวใจเค้าก็ปวด

หนึบไปทั้งใจ แต่เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่พูดอะไรก็ถือว่าจียงได้เปิดโอกาส ให้เค้าได้พูดแล้ว

“ที่ชั้นทำแบบนั้น เพราะแดซองพูดจาชื่นชมชั้น มันเป็นการแสดงออกซึ่งเราก็ทำแบบนั้นอยู่บ่อยๆ..”ซึงฮยอนเว้นจังหวะเพียงนิดก่อนจะเอ่ยต่อ

“...”

“ชั้นไม่ได้คิดอะไรกับน้องนายก็รู้ ชั้นรักใครหัวใจชั้นอยู่ที่ใครนายก็รู้ดี แล้วนายจะโกรธชั้นทำไม ?”เมื่ออธิบายไปแล้วก็ต้องถามอีกครั้ง ด้วยความไม่เข้าใจ

“...เฮอะ ใช่ไงท็อป เพราะนายมันไม่เคยเข้าใจอะไรเลย !! เพราะนายไม่เคยแคร์อะไรเลย!! นายลืมที่เราตกลงกันแล้วงั้นสิ !? บ้าเอ้ย !!นายยังยิ้มได้ แต่ชั้นกำลังจะบ้า !!”เสียงเล็กเริ่มเอ่ยเมื่อได้ยินคำถามที่สุดแสนจะโงเง่าของไอ้งี่เง่าตรงหน้า

“...”

“นายเคยขอชั้นไว้ว่า ไม่ให้ชั้นใกล้ซึงรีมากเกินไป เพราะนายไม่ชอบเพราะกลัวรูป หรืออะไรก็ตามที่หลุดออกไปจะทำให้แฟนคลับเข้าใจผิด !! แต่นายกลับไม่เคยย้อนมองมาที่ความรู้สึกชั้น ทั้งๆที่ชั้นก็ขอนายไว้เหมือนกัน !!แต่นายทำให้ชั้นไม่ได้ !! ฮึกก พอกันทีในเมื่อนายไม่มองมาที่ความรู้สึกชั้น ชั้นก็จะไม่สนอะไรเหมือนกัน !!!”เสียงตวาดยาวเหยียดที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากบางทำให้คนตัวใหญ่นิ่งอึ้งไป

“...”

“พอกันที ในเมื่อนายไม่รักษาสัญญานายก็อย่าหวังว่าชั้นจะรักษาสัญญาเลยท็อป ต่อจากนี้ นายก็อยู่ส่วนนายจะทำอะไรก็เรื่องของนาย ชั้นก็จะอยู่ของชั้น อยากทำอะไรก็จะทำเหมือนกัน !!!!!”ว่าเสร็จก็สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของมือหนาที่ตอนนี้ได้ตกใจกับสิ่งที่ได้ยินจนมือไม้อ่อน ปล่อยแขนจียงอย่างง่ายดาย

“....”

ร่างบางหมุนตัวกลับแล้วเดินออกไปสบทบกับพวกยองเบและน้องๆที่กำลังรอในห้องรับรองมือเล็กปาดน้ำตาและตั้งสติที่ยังพอมีเหลืออยู่บังคับให้ขาก้าวเดินแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยคำที่เค้าอยากจะได้ยิน ไม่ใช่แค่เพียงคำถามงี่เง่าที่ไอ้บ้านั่นพยายามเพียรถาม

“ขอโทษ..”เสียงทุ้มเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ก็ไม่พ้นรัศมีการได้ยินของจียง

แต่ความรู้สึกที่มันเสียไปแล้ว เอากลับมาไม่ได้ถึงจะชะงักกับคำพูดที่อยากจะได้ยิน แต่ขาเล็กก็ยังคงก้าวเดินต่อไปโดยไม่หันหลังกลับไปมองซึงฮยอนเลยแม้แต่น้อยจึงทำให้ไม่เห็นใบหน้าคมที่กำลังเศร้าสร้อยเมื่อเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองทำพลาดไป

แก้วที่มันร้าว ต่อให้ตายยังไงก็ไม่มีวันเหมือนเดิม..ถึงจะกลับมาดีกันได้มันก็ยังคงมีรอยคงเหลือเอาไว้ให้ดูต่างหน้า...

.

.

ร่างบางเดินห่างออกไปแล้ว แล้วตัวเค้าที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ ควรจะทำอย่างไรต่อไปทุกสิ่งที่ทำลงไป เมื่อรู้ตัวว่าพลาดก็สายไปแล้ว จียงคงไม่ให้อภัย...

.

.

เมื่อจียงเดินมาสมทบกับพวกยองเบและน้องๆ ร่างบางก็ปั้นหน้าให้เป็นปกติแต่มันก็ไม่รอดพ้นสายตาของเพื่อนสนิทไปได้

“นายโอเคนะจียง ? ถ้ามันฝืนมากนายจะไม่เข้าร่วมสัมภาษณ์ก็ได้นะนายพึ่งหายหวัดด้วย หน้ายังซีดอยู่เลย”ยองเบเอ่ยขึ้นราวกับรู้เรื่องราวทั้งหมดแต่ก็จริงๆ ทุกอย่างอยู่ในสายตาของยองเบแม้จะใส่แว่นกันแดดแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมองไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ตอนที่ไอ้พี่ใหญ่ไม่มีสมองนั่นทำแบบนั้นกับแดซอง ไอ้เพื่อนตัวดีของเค้าก็หันไปมองแล้วทำหน้ายิ้มๆ แต่ไอ้ภายใต้ใบหน้ายิ้มๆนั่นแหละ ใครจะรู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหนยิ้มฝืดเฝื่อนที่คลี่ออกมา บังคับยากสินะจียง

“อืมม..เดี๋ยวเราต้องให้สัมภาษณ์ต่อสินะเดี๋ยวชั้นขอตัวแปปนะยองเบ”เสียงแหบเปล่งออกมาอย่างอ่อนล้า เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ

“เอ่อ..จียงฮยอง..ผมขอโทษครับ”เสียงแหบใหญ่เอ่ยขัดขึ้นมาก่อนที่จียงจะหมุนตัวเดินออกไปร่างบางชะงัก ก่อนจะหันกลับมายิ้มอ่อนโยนให้น้องชายผู้สดใส

“นายไม่ผิดหรอกแดซอง คนผิดก็คือไอ้คนที่ไม่รู้จักคิดคนนั้นมากกว่า”จียงส่งยิ้มน้อยๆให้แดซองเหมือนกับจะบอกว่าไม่เป็นไรจริงๆ

“แต่..ผมก็มีส่วนผิดนะครับฮยอง”แดซองเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดจริงๆท็อปฮยองไม่น่าทำแบบนั้นเลย เค้าไม่คิดว่าฮยองจะกล้าทำแบบนั้นออกสื่อด้วยเรื่องราวมันบานปลายไปไหนแล้วเนี่ย

“บอกว่าไม่ผิดก็ไม่ผิดสิแดซอง ชั้นรู้ว่าอันไหนถูกอันไหนผิดถ้าจะมีคนผิด ก็คือคนที่ทำอะไรโง่ๆลงไปนั่นแหละที่ผิด”ยิ้มให้น้องเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็หมุนตัวเดินออกไป

เป็นเวลากับอีกคนเดินสวนเข้ามา ร่างบางปรายตามองเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินสวนออกไปโดยไม่ใยดี

ซึงฮยอนทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างกับจียง แต่ก็โดนเสียงเล็กขัดขึ้นมาเสียก่อน ร่างสูงค่อยๆหันมาทางน้องเล็กของวง

“ท็อปฮยองฮะ ผมไม่รู้นะฮะว่าฮยองคุยกันว่าอะไร ยังไง แต่จียงฮยองในวันนี้ผมไม่เคยเห็นฮะสีหน้าเจ็บปวดที่แสดงออกมาชัดขนาดนั้น ฮยองควรรู้ตัวได้แล้วนะฮะว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ถ้าจะประชด หรืออะไรก็ตามแต่ ผมบอกไว้ตรงนี้เลยว่าจียงฮยองไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออก”ซึงรีร่ายยาวด้วยน้ำเสียงนิ่มๆแต่มันช่างเชือดเฉือนใจคนฟังอย่างซึงฮยอนเป็นที่สุดก่อนที่ร่างโปร่งจะเดินตามพี่ชายของตัวเองออกไป

ยองเบและแดซองทำได้เพียงเดินเข้ามาตบที่ไหล่เค้าเบาๆ ราวกับจะบอกว่าทุกอย่างมันต้องดีขึ้นแน่นอนแต่มันเมื่อไหร่กันล่ะ..ความผิดครั้งนี้ ซึงฮยอนรู้ซึ้งแล้วว่าทำคนตัวเล็กเสียใจมากแค่ไหน

.

.

.

.

การสัมภาษณ์เริ่มต้นขึ้นโดยการไม่มีซึงฮยอน จียงนั่งยิ้มเกือบตลอดเวลาเวลาที่ไม่มีเค้า เพียงเพราะจียงเอ่ยปากบอกไม่อยากเห็นหน้า พี่ใหญ่ของวงก็ปฎิบัติตามทันทีแค่อยากไถ่โทษ ที่ทำอะไรไม่คิด ตอนนี้รู้ซึ้งแล้ว การไม่มีนายมาคอยยิ้ม คอยมองดูมันเจ็บปวดแค่ไหน

นายจะยกโทษให้ชั้นเมื่อไหร่ก็ได้ ตราบใดที่เรายัง...คบกันชั้นจะยอมให้นายโกรธ ต่อจากนี้ ชั้นจะคอยระวัง ชั้นจะไม่ลืมตัว เล่นอะไรที่มันทำให้นายรู้สึกไม่ดีจียง

ได้โปรด อย่าประชด อย่าไล่เค้าออกไปจากชีวิต..มันเจ็บปวด

.

.

.

เมื่อได้เวลาฉาย BIG SHOW สมาชิกบิ๊กแบงทั้งห้าคนก็ทยอยเดินเข้าไปในโรงคนแรกที่เข้าไปคงไม่พ้นจียง พร้อมกับการลากมักเน่เข้าไปนั่งใกล้ๆกัน

ทั้งสามคนที่เหลือมองหน้ากันอย่างปลงตก แต่คนที่กังวลที่สุดก็คงไม่พ้นพี่ใหญ่ที่ตอนนี้ปั้นหน้าแทบจะไม่ถูก แต่ก็ต้องยอมรับไปตามสภาพกับการกระทำโง่ๆ

.

.

สมาธิของจียงไม่ได้จดจ่ออยู่ที่หน้าจอเลยซักนิดร่างบางนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย คิดถึงเรื่องที่ทะเลาะกันไปในวันนี้ไม่รู้ว่าเค้าทำผิดอะไร ท็อปถึงได้ทำอะไรแบบนั้นไม่ได้สนใจความรู้สึกของเค้าแม้แต่น้อย...

หยาดน้ำตาไหลลงมาเงียบๆ ร่างบางสั่นไหวตามแรงสะอื้น เสียใจเสียใจมาก..

ซึงรีรับรู้ได้ถึงแรงสั่นไหวจากเบาะข้างๆ ก่อนจะหันไปสบตากับยองเบในความมืดและสะกิดให้ลุกออกไปพร้อมๆกัน แต่ยองเบก็ไม่ลืมที่จะส่งซิกให้กับแดซองที่นั่งอยู่ข้างๆให้ลุกออกไปพร้อมๆกันด้วยแดซองเข้าใจในความหมายของยองเบ มือหนาหันไปสะกิดไอ้พี่ใหญ่ตัวดีเจ้าของเรื่องที่ทำให้ทุกอย่างมันวุ่นวายขนาดนี้ริมฝีปากหนากระซิบเบาๆที่หูเล็กของซึงฮยอน

“ฮยอง ได้เวลาง้อแล้วนะ ผมไปก่อนล่ะ”พูดจบก็ไม่รอช้า รีบลุกออกไปทันที

“อะไรของมัน?”เสียงทุ้มพึมพำออกมา

เมื่อมองไปทางขวามือของตัวเองก็เห็นเหล่าแฟนคลับที่นั่งอยู่ห่างไปหน่อยพอมองมาทางซ้ายพบแต่ความว่างเปล่า แต่ในความว่างเปล่ามันกลับมีแสงสว่างที่นั่งรออยู่เก้าอี้ริมสุด ที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่ไหล่บางนั่นกำลังสั่นไหว ร้องไห้อีกแล้วงั้นเหรอ ?ทั้งๆที่ตอนให้สัมภาษณ์ก็ยังยิ้มอยู่แท้ๆ เรื่องของเค้าสินะแกนี่มันยังไงกันซึงฮยอน แกทำจียงเจ็บ...ควรจะให้อภัยตัวเองดีมั้ย ?

.

.

ร่างบางที่เงยหน้าขึ้นมาไม่เห็นใครเมื่อมองไปทางด้านขวามือ ซึงรียองเบ และแดซอง ที่คิดว่ายังนั่งอยู่ข้างๆกลับหายตัวไปซะอย่างนั้นนี่กล้าทิ้งเค้าไว้คนเดียวหรือไง ส่วนอีกคน ไม่ต้องไปพูดถึงหรอกไปให้พ้นๆหน้าได้เลยยิ่งดี แต่ดูเหมือนสิ่งที่เค้าต้องการดูจะไม่เป็นอย่างที่หวัง

ร่างบางตั้งท่าจะลุกออกจากเก้าอี้ไป แต่ก็ยังช้ากว่าอีกคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งเสียงทุ้มกระซิบเบาๆพอให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ถ้าไม่อยากให้แฟนคลับสงสัย ก็นั่งอยู่เฉยๆ”

“...”

“จียง”เรียกชื่ออีกคน แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่จอเบื้องหน้าเพื่อไม่ให้เป็นการผิดสังเกตุ

“......อะไร ? ฮึกก ”ตอบ แต่ก็ยังไม่หันไปมองหน้าอีกคน ด้วยอารมณ์ที่ยังกรุ่นๆอยู่แม้จะยังสะอึกสะอื้นบ้างก็ตาม

“ขอโทษ”

“...”

“ขอโทษนะ”

“...”

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กที่นั่งข้างๆไม่พูดอะไรมือหนาก็เลื่อนไปกุมมือเล็กที่วางอยู่ข้างๆเบาะอย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อยสอดนิ้วเข้าไปประสานกับนิ้วเรียว มือใหญ่กุมเล็กแน่น พร้อมกับการบีบและคลาย เป็นการหยอกเอิน ว่าควรจะหายโกรธเค้าได้แล้วนี่เค้าลงทุนง้อต่อหน้าแฟนคลับทั้งหลายทั้งปวงแล้วนะ

“ขอโทษ”

.”...”

“ขอโทษ”

“...”

“ขอทะ..”

“...อืม รู้แล้ว”จียงอมยิ้มน้อยๆ แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่จอตรงหน้าก่อนจะบีบมือใหญ่ตอบกลับไป

.

.

สองมือที่ประสานกัน ส่งผ่านความรู้สึกมากมาย แค่คำขอโทษเพียงคำเดียวที่จียงต้องการจะได้ยินแต่ที่เมื่อกี้บอกไปว่าไม่อยากเห็นหน้าก็เพราะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆถ้ายังเห็นหน้ากันอยู่ เค้ารู้ดีว่า ตัวเองคงจะแสดงออกมากยิ่งกว่านี้แน่ๆแต่ไอ้การที่คนตัวใหญ่จะมาง้อนี่ก็เกินคาดแฮะ คิดว่าจะหนีปัญหาไปซะอีก

คนสองคนที่นั่งจับมือกันเงียบๆ ไม่พูดคุย แต่กลับอมยิ้มอยู่ตลอดเวลาสัมผัสที่รู้สึกได้ผ่านฝ่ามือ มันทำให้รู้สึกดีขึ้นจริงๆนะ

“นี่ จียง..ขอโทษอีกทีนะ”

“รู้แล้วน่า..เงียบได้แล้วท็อป !”

.

.

.

END.

~**ช่วยกด F5 กันเบาๆ**~